نهی نفس از هوی

وَ أَمَّا مَنْ خَاف مَقَامَ رَبِّهِ وَ نَهَى النَّفْس عَنِ الهَْوَى (40)

فَإِنَّ الجَْنَّةَ هِىَ الْمَأْوَى (41)

اگر در بيان اين حالت فرمود: ((نفس را از هوى نهى مى كند))، و نفرمود: ((پيروى
نفس را ترك مى كند)) براى اين بود كه بفهماند انسان ضعيف است ، و چه بسا كه
نادانى او را وادار به معصيت كند، بدون اينكه نسبت به خداى تعالى استكبار داشته
باشد، پس او نمى تواند بكلى پيروى هواى نفس را ترك كند، همينكه در مقام نهى خود از
آن باشد خدا هم واسع المغفره است ، همچنان كه فرمود: ((و لله ما فى السموات و ما فى
الارض ليجزى الذين اساوا بما عملوا و يجزى الذين احسنوا بالحسنى الذين يجتنبون
كبائر الاثم و الفواحش الا اللمم ان ربك واسع المغفره ))، و نيز فرموده : ((ان تجتنبوا
كبائر ما تنهون عنه نكفر عنكم سيئاتكم و ندخلكم مدخلا كريما)).